Katrijn Van Giel


Rust vinden in het maken van een cadrage. Dat is voor mij de essentie van fotograferen. Ik kan ontzettend geraakt zijn door dingen die ik zie. Verbijsterd zijn door schoonheid. Schoonheid van mensen, of door de manier waarop het licht valt. Dat proberen te vatten in een stilstaand beeld, voelt haast als het oplossen van een puzzel.

Soms heeft het ook iets van een vlucht en voelt het als onderduiken in een wereld die ik ken. Met een camera in de hand kan je dat ook, mag je dat. Dan is het geoorloofd om je af te zonderen, om de rest te vergeten en te focussen.

Vooral portret- en reportagewerk liggen me nauw aan het hart. Als fotograaf probeer ik me weg te cijferen en onzichtbaar te maken zodat de geportretteerde bijna vergeet dat ik er ben, dat de lens er is. Ik ga ook steevast op zoek naar de mensen achter de pose die ze vaak ophouden.

Door mijn proces tegen kunstenaar Luc Tuymans is één van mijn foto's "beroemd" geworden. Pas na de uitspraak kon ik die foto opnieuw bekijken. Het is een krachtig beeld dat ongewild de problematische situatie van fotografen heeft aangekaart. Hopelijk heeft het ook wat geholpen. Het werk van fotografen kan en mag niet zomaar worden gekopieerd. Het verdient waardering en respect.

portret, reportage

image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image image